The one legged Royal Crow

அவளின் அன்றைய தினத்தின் நிகழ்வுகள் அறிய  முதல் நாள் பள்ளி சென்று வந்த பிள்ளை கூறும் மழலை கதை கேட்க காத்திருக்கும் தாய் போல் காத்திருந்தேன்  குழி தோண்டி புதைத்து விட்டேன் என் நினைவை என்று அவள் கூறியதை மறந்து விட்டு  ....  

ஏதோவொரு மாலை நேரத்தில் சாலையோர பானிபூரி கடையில் இங்கு கட்டமைக்கப்பட்ட எந்தவொரு அழகின் இலக்கணத்திற்கும் அடைபடாத   ஒரு பெண்ணின் கலைந்த கூந்தலின் வழியாக அவள் சொல்லும் சுவாரஸ்யமில்லாத கதைகளையும் இரசித்து கேட்டு அவள் அனுமதியுடன் அவள் அழகை இரசிக்க பெற்ற காதலன்  பாக்கியசாலி

முன் தினம் பெய்த பெருமழையில் குப்பைகளை விரட்டி மின்னிய சாலைகள் இன்று இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியது ஆனால் எந்த பெருமழையிலும் அவள்  நினைவுகளை நான் விட்ட பாடில்லை  அவள் நினைவுகள் தான் என் இதயத்தில் மின்னும் ஒரே ஒளி என்பதால்...

பாலையின் கோடையில் அரியதாய் பூத்த  பாதிரி மலராக நெஞ்சில் பூத்த மாமை நிறத்தவளே கைகோர்ப்பது கனவென்பதால் கனவு மட்டும் காண பழகிக் கொள்கிறேன், எழுந்ததும் மறக்கும் வித்தையை யாரிடம் கற்பது என்றறியாமல்.

Equality, the edifice upon which every modern democracy is built, takes a lot more than a mere mention in the Constitution to actually affect society. For a country trying to build itself from scratch, it becomes a challenge to distribute the limited resources reasonably and rationally. For a policy to be justifiable, it must provide equal opportunity to every class of its citizens. Reservation policy in India is intended to provide a representation to the marginalised. It has been a tool to achieve equality ascribed in the preamble of our Constitution, and rightfully so. The Indian Judiciary, the supposed vanguard of the Indian Constitution, has always been at loggerheads with the legislature while adjudicating the constitutional validity of various laws enacted to provide reservation. The trajectory that Indian Judiciary has taken in interpreting the laws providing for reservation is from a strict formal interpretation impervious to the existing socio-cultural and structural ineq...

மாமல்லபுரத்தின் கடற்கரை கல்லில் உளியால் எழுதினேன் என் காதலை ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிலைக்கும் என்றெண்ணி விழித்து பார்த்தேன் எழுதியது கல்லில் அல்ல  கடற்கரையின் மணலிலிலே  அலை சுவடில்லாமல் இழுத்து சென்றிருந்தது என் காதலை

இவர் யார்? இன்றைய "அசுரனுக்கு" உரிமையை கொடுத்தவர். இவர் தான் James H.A. Tremenheere 1891 பிரிட்டிஷ் அரசில் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் செங்கல்பட்டு மாவட்ட ஆட்சியராக, இரண்டாயிரம் ஆண்டு கொடுமையை தீர்க்க 12 லட்சம் ஏக்கர் பஞ்சமி நிலத்தை பஞ்சமர்களுக்கு கொடுக்க சட்டம் இயற்றிய மாமனிதர். 1873 இல் ICS அதிகாரியாகி 1878 மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் சேர்ந்தார். சாதியற்ற மனிதனல்லவா இங்கே சாதியின் கோரமுகம் செய்யும் கொடுமையால் பஞ்சமர் எனப்படும் பறையர் மற்றும் பள்ளர்களின் இழி நிலை கண்டு அதை மாற்ற முனைந்தார். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு விரிவான ஆய்வறிக்கை அனுப்பினார் அவருடைய Notes on Pariah of Chengelpet. அவர்கள் எப்போதும் பட்டினியோடு , அழுக்கு ஆடைகளோடு, கல்வியின்றி, பன்றிகளை போல வேட்டையாடப்படுகின்றனர். பிரிட்டிஷ் அரசு சட்டத்தின் மூலம் அடிமைத்தனத்தை அகற்றினாலும் சமூகத்தில் அடிமைகளாகவே உள்ளனர் இந்த அறிக்கை May 16,1892 பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு Depressed class land act 1892 என 30.9.1892 அரசாணை 1010/1010A மூலம் 12 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் அன்றைய மெட்ராஸ் மாகாணத்தை உள்ளடக்கிய தமிழ் நாடு , ஆந...